Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Δείτε πως βγήκαν πολλές γνωστές παροιμίες!!!



apo pouΓιατί είναι σπουδαία τα λάχανα;

Τι δουλειά έχουν οι κουτσοί και οι στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα;

Ποιος ήταν ο Κουτρούλης που έκανε τέτοιο πάταγο με το γάμο του;


Αυτές καθώς και άλλες γνωστές παροιμίες και ρητά θα δούμε πως προέκυψαν στην καθημερινότητά μας.

ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΒΑΛΕ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΣ
Στους χρόνους του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελιάρης τύπος: Ο Μανώλης Μπατίνος. Δεν υπήρχε κανείς στην Αθήνα που να μην τον γνωρίζει, μα και να μην τον συμπαθεί. Οι κάτοικοι του έδιναν συχνά κανένα παντελόνι ή κανένα σακάκι, αλλά αυτός δεν καταδέχονταν να τα πάρει, γιατί δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν.ποιητής, ρήτορας και φιλόσοφος (έτσι πίστευε).

Στεκόταν σε μια πλατεία και αράδιαζε ότι του κατέβαινε. Κάποτε λοιπόν έτυχε να περάσει από εκεί ο Ιωάννης Κωλέττης. Ο Μανώλης Μπατίνος τον πλησίασε και τον ρώτησε, αν έχει το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη Βουλή. Ο Κωλέττης του είπε ότι θα του έδινε ευχαρίστως άδεια αν πέτουσε απο πάνω του τα παλιόρουχα που φορούσε κι έβαζε άλλα. Την άλλη μέρα ο Μανώλης παρουσιάστηκε στην πλατεία με τα ίδια ρούχα, αλλά τα είχε γυρίσει ανάποδα και φορούσε τα μέσα έξω.

Ο κόσμος τον κοιτούσε έκπληκτος. Και τότε άκουσε αυτούς τους στίχους απο το στόμα του Μανώλη Μπατίνου: «Άλλαξε η Αθήνα όψη, σαν μαχαίρι δίχως κόψη, πήρε κάτι απ’ την Ευρώπη και ξεφούσκωσε σαν τόπι. Άλλαξαν χαζοί και κούφοι και μας κάναν κλωτσοσκούφι. Άλλαξε κι ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΑ ΛΑΧΑΝΑ
Την φράση «σπουδαία τα λάχανα» (εναλλακτικά και «σιγά τα λάχανα»), τη χρησιμοποιούμε σήμερα ειρωνικά, όταν θέλουμε να δηλώσουμε την δυσανάλογη αξία που προσδίδεται σε κάτι, σε σχέση με την πραγματική του αξία. Χρησιμοποιείται δηλαδή απαξιωτικά. Προήλθε από το εξής περιστατικό: Σε κάποιο χωριό, πριν από το 1821, πέρασε ο απεσταλμένος τού Μπέη, για να εισπράξει τη «δεκάτη».

Η δεκάτη ήταν κι αυτή μία από τις πολλές φορολογίες τών χρόνων εκείνων. Όλοι όμως οι χωρικοί τού απάντησαν πως δεν είχαν να πληρώσουν τον φόρο, γιατί τα λάχανά τους (λάχανα ήταν η παραγωγή τους) έμεναν απούλητα. Τότε ο φοροεισπράκτορας τούς είπε πως θα έστελνε ζώα και ανθρώπους, για να φορτώσει τα λάχανα και έτσι να «πατσίζανε» με το χρέος τους. Έτσι και έγινε. Από τότε, έμεινε να λένε οι χωρικοί (προφανώς ειρωνικά): «Σπουδαία τα λάχανα», όταν επρόκειτο να «πατσίσουν» τούς οφειλόμενους φόρους, με λάχανα.

ΚΟΥΤΣΟΙ ΣΤΡΑΒΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ
Στα 1830, σ’ ένα χωριουδάκι της Κυνουρίας, στο Άστρος, παρουσιάστηκε ένας περίεργος άνθρωπος, που άρχισε να διαδίδει επίμονα ότι ήταν ο. Άγιος Παντελεήμονας, που ήρθε να σώσει τον κόσμο από τις διάφορες αρρώστιες, που τον μάστιζαν.

Όπως ξέρουμε όλοι μας σχεδόν, ο πραγματικός Άγιος Παντελεήμονας είναι ο προστάτης των ανάπηρων και οι Χριστιανοί πιστεύουν ότι γιατρεύει, εκτός από τις άλλες παθήσεις και τις παραμορφώσεις του σώματος, καθώς και τους τυφλούς.

Ο άγνωστος, ωστόσο, του Άστρους δεν έκανε το παραμικρό θαύμα. Επειδή, όμως, δεν ενοχλούσε κανέναν με την παρουσία, τον άφηναν να λέει ό,τι θέλει. Παρ όλ’ αυτά, η φήμη πως στο όμορφο χωριό της Κυνουρίας παρουσιάστηκε ο Άγιος Παντελεήμονας, απλώθηκε γρήγορα σε όλη την τότε Ελλάδα.

Όπως ήταν επόμενο, όσοι έπασχαν από τα μάτια τους, τ’ αφτιά τους, τα πόδια τους και από ένα σωρό άλλες ασθένειες, παράτησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ξεκίνησαν να πάνε στο Άστρος, με την ελπίδα ότι θα γίνουν καλά.

Κι ήταν τόσοι πολλοί αυτοί οι ανάπηροι, ώστε από τα διάφορα χωριά που περνούσαν, έλεγαν οι άλλοι που τους έβλεπαν: «Κουτσοί, στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα».

ΠΙΣΩ ΕΧΕΙ Η ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ
Οι Ενετοί, που άλλοτε κυριαρχούσαν στις θάλασσες, εγκαινίασαν πρώτοι τα ιστιοφόρα μεταγωγικά, όταν ήθελαν να μεταφέρουν το στρατό τους.

Τα καράβια αυτά ήταν ξύλινα και πελώρια και είχαν σχήμα αχλαδιού.

Έσερναν δε τις περισσότερες φορές πίσω τους ένα μικρό καραβάκι, που έβαζαν μέσα τον οπλισμό και τα πολεμοφόδια, όπως ακόμα τρόφιμα και διάφορα πολεμικά σύνεργα. Οι Έλληνες τα είχαν βαφτίσει αχλάδες από το σχήμα τους.

Έτσι όταν καμιά φορά στο πέλαγος παρουσιαζότανε κανένα άγνωστο καράβι, οι νησιώτες ( βιγλάτορες) ανέβαιναν πάνω στους βράχους και απ’εκεί παρακολουθούσαν με αγωνία τις κινήσεις του. Αν ήταν απλώς ιστιοφόρο, δεν ανησυχούσαν τόσο, γιατί υπήρχε πιθανότης να συνεχίσει αλλού τον δρόμο του.

Αν όμως ήταν “Αχλάδα” τους έπιανε πανικός, γιατί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θ’άρχιζαν μάχες, πολιορκίες, πείνες και θάνατοι. Έφευγαν τότε για να πάνε να ετοιμάσουν την άμυνα τους. Από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η φήμη ότι η “Αχλάδα” έχει πίσω την ουρά.

Με την ουρά εννοούσαν το καραβάκι που έσερνε το μεταγωγικό. Άρα επίθεση. Και έλεγαν: “Πίσω έχει η Αχλάδα την ουρά”, τι θα γίνει;

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ
Οι φόροι πριν από το 19ο αιώνα ήταν τόσοι πολλοί στην Ελλάδα, ώστε όσοι δεν είχαν να πληρώσουν, έβγαιναν στο βουνό. Για τη φοβερή αυτή φορολογία, ο ιστορικός Χριστόφορος Άγγελος, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά:

«Οι επιβληθέντες φόροι ήσαν αναρίθμητοι, αλλά καί άνισοι. Εκτός της δέκατης, του εγγείου και της διακατοχής των ιδιοκτησιών, έκαστη οικογένεια κατέβαλε χωριστά φόρον καπνού (εστίας), δασμόν γάμου, δούλου και δούλης καταλυμάτων, επαρχιακών εξόδων καφτανίων, καρφοπετάλλων και άλλων εκτάκτων.
Ενώ δε ούτο βαρείς καθ’ εαυτούς ήσαν οί επιβληθέντες φόροι, έτι βαρυτέρους και αφορήτους καθίστα ο τρόπος της εισπράξεως και η δυναστεία των αποσταλλομένων πρός τούτο υπαλλήλωνη εκμισθωτών. Φόρος ωσαύτως ετίθετο απί των ραγιάδων (υπόδουλος-τουρκ.raya) εκείνων οίτινες έτρεφον μακράν κόμην».

Από το τελευταίο αυτό, έμεινε παροιμιώδης η φράση: «πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του».

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ
Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λέει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: “Μα τί είναι αυτά που μου λες? Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα!”.

Το “πράσσειν άλογα” λοιπόν, δεν είνα πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, όπως τα μικρά μου πόνυ, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση.Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος “πράττω” ή/και “πράσσω” (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το “πράττειν” ή/και “πράσσειν” και του “άλογο” που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό “λόγος”=λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο=παράλογο =>Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα.

ΣΑΡΔΑΜ
Η λέξη δεν έχει ετυμολογική ρίζα, αλλά προέρχεται από τον αναγραμματισμό του επιθέτου Μάνδρας. Ο Αχιλλέας Μάνδρας, ηθοποιός – σκηνοθέτης, γεννήθηκε το 1875 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρώτος που γύρισε η ελληνική κινηματογραφική ταινία.
Επειδή έκανε πολλά μπερδέματα την ώρα που έπαιζε, σκέφθηκε να τα ονοματίσει. Έτσι αναγραμμάτισε το επώνυμό του και μας έδωσε μια καινούρια λέξη. Την καλλιτεχνική λέξη «Σαρδάμ»

ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ
Στην Κόρινθο, που ήταν πλούσια πόλη, γίνονταν δύο πανηγύρια, για εμπόρους απ’ όλο τον κόσμο. Το καθένα είχε διάρκεια ενάμιση μήνα. Όταν την κατέκτησαν οι Φράγκοι, αυτά συνεχίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν σ’ αυτά σαν να μην τρέχει τίποτα, έλεγαν, όταν τους ρωτούσαν, που πάνε : « είμαστε για τα πανηγύρια » . Έκφραση που σήμερα επικρατεί για όσους δεν έχουν επίγνωση της σοβαρότητας μιας κατάστασης

ΤΙ ΚΑΠΝΟ ΦΟΥΜΑΡΕΙΣ
Συχνά, για κάποιον που δεν ξέρουμε τι είναι, ρωτάμε συνήθως : « τι καπνό φουμάρει; ». Η φράση αυτή δεν προέρχεται, όπως νομίζουν πολλοί, από τη μάρκα των τσιγάρων που καπνίζει, αλλά κρατάει από τα βυζαντινά ακόμη χρόνια, ίσως και πιο παλιά. Η λέξη « καπνός » έχει εδώ την αρχαία σημασία της εστίας, δηλαδή, του σπιτιού.

Ο ιστορικός Π. Καλλιγάς λέει κάπου : «Οι φορατζήδες έμπαιναν εις τας οικίας των εντόπιων και ερωτούν “τι καπνό φουμάρει εδώ; Κατά την απόκριση δε έβανον τον αναλογούντα φόρον». Όταν, λοιπόν, την εποχή εκείνη έλεγαν « καπνό », εννοούσαν σπίτι.

ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΜΠΕΜΠΕΛΗ
Μπέμπελη, είναι η ιλαρά (μεταδοτική, εξανθηματική νόσος). Η λέξη είναι σλαβικής προέλευσης (pepeli=στάχτη). Η φράση «έβγαλε την μπέμπελη», σημαίνει ότι κάποιος ζεσταίνεται και ιδρώνει υπερβολικά.

Ο συσχετισμός της ζέστης με την ιλαρά, προκύπτει από την πρακτική ιατρική, σύμφωνα με την οποία, κάποιος που νοσεί από ιλαρά θα πρέπει να ντύνεται βαριά, έτσι ώστε να ζεσταθεί και να ιδρώσει και να «βγάλει» έτσι από πάνω την αρρώστια (δηλαδή την μπέμπελη).

ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΑΛΕΣΤΙΚΑ ΜΗ ΔΙΝΕΤΕ
Οι Φράγκοι, που είχαν υποδουλώσει άλλοτε την Ελλάδα, έκαναν τόσα μαρτύρια στους κατοίκους, ώστε οι Έλληνες τούς βάφτισαν «Σκυλόφραγκους». Ό,τι είχαν και δεν είχαν, τούς το έπαιρναν, κυρίως όμως ενδιαφερόντουσαν για το αλεύρι, που τούς ήταν απαραίτητο για να φτιάχνουν ψωμί.

Κάποτε σ’ ένα χωριουδάκι της Πάτρας μπήκαν μερικοί στρατιώτες σ’ ένα μύλο και απαίτησαν από τον μυλωνά να τους αλέσει όλο το σιτάρι που υπήρχε εκεί, με την υπόσχεση ότι θα τού πλήρωναν τ’ αλεστικά.

Ο μυλωνάς ονομαζόταν Γιάννης Ζήσιμος, κι ήταν γνωστός για την παλικαριά του και την εξυπνάδα του. Όταν είδε τους Φράγκους να θέλουν να τού αρπάξουν το βιος του με το έτσι το θέλω, φούντωσε ολόκληρος.

Συγκρατήθηκε, όμως, και δικαιολογήθηκε ότι δεν μπορεί μόνος του ν’ αλέσει τόσες οκάδες σιτάρι. Οι στρατιώτες τού είπαν τότε ότι θα τον βοηθούσαν αυτοί. Ο Ζήσιμος τούς πέρασε στον μύλο και τούς είπε δήθεν ευγενικά: «Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε».

Ύστερα τούς κλείδωσε μέσα κι έβαλε φωτιά στο μύλο. Εκεί τούς έκαψε όλους σαν ποντίκια κι αυτός εξαφανίστηκε.

ΤΟΥ ΕΨΗΣΕ ΤΟ ΨΑΡΙ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ
Ο λαός του Βυζαντίου γιόρταζε με μεγάλη κατάνυξη και πίστη όλες τις μέρες της Σαρακοστής. Το φαγητό του ήταν μαρουλόφυλλα βουτηγμένα στο ξίδι, μαυρομάτικα φασόλια, φρέσκα κουκιά και θαλασσινά.

Στα μοναστήρια, όμως, ήταν ακόμη πιο αυστηρά, αν και πολλοί καλόγεροι, που δεν μπορούσαν να κρατήσουν περισσότερο τη νηστεία, έκαναν πολλές κρυφές.αμαρτίες κι έτρωγαν αβγά ή έπιναν γάλα.

Αν τύχαινε, όμως, κανένας απ’ αυτούς να πέσει στην αντίληψη των άλλων -ότι είχε σπάσει δηλαδή τη νηστεία του- καταγγελλόταν αμέσως στο ηγουμενοσυμβούλιο και καταδικαζόταν στις πιο αυστηρές ποινές. Κάποτε λοιπόν, ένας καλόγερος, ο Μεθόδιος, πιάστηκε να τηγανίζει ψάρια μέσα σε μια σπηλιά, που ήταν κοντά στο μοναστήρι.

Το αμάρτημά του θεωρήθηκε φοβερό. Το ηγούμενο συμβούλιο τον καταδίκασε τότε στην εξής τιμωρία: Διάταξε και του γέμισαν το στόμα με αναμμένα κάρβουνα και κει πάνω έβαλαν ένα ωμό ψάρι, για να ψηθεί! Το γεγονός αυτό το αναφέρει ο Θεοφάνης. Φυσικά ο καλόγερος πέθανε έπειτα από λίγο μέσα σε τρομερούς πόνους. Αλλά ωστόσο έμεινε η φράση «Μου έψησε το ψάρι στα χείλη» ή «Του έψησε το ψάρι στα χείλη»

ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ
Μια παράξενη συνήθεια στην Αγγλία ήταν να κατραμώνουν τους λαθρέμπορους. Τους κρεμούσαν στις ακτές της θάλασσας, τους άλειβαν με πίσσα και τους άφηναν εκεί να αιωρούνται βδομάδες, μήνες και χρόνια, καμιά φορά.

Έβαζαν δε τις κρεμάλες σε απόσταση πάνω στους βράχους της παραλίας. Αυτή η απάνθρωπη συνήθειο κράτησε ως τα τελευταία, σχεδόν, χρόνια. Στα 1822, έβλεπε κανείς στον πύργο του Δούβρου τρεις τέτοιους κρεμασμένους. Η Αγγλία έκανε τα ίδια με τους κλέφτες, τους εμπρηστές και τους δολοφόνους.

Ο Τζον Πέιvτερ, που έβαλε φωτιά στα ναυτομάγαζα του Πόρτσμουθ, κρεμάστηκε και κατραμώθηκε στα 1776. Ο αβάς Κόγερ τον ξαναείδε στα 1777. Ο Πέιντερ ήταν αλυσοδεμένος και κρεμασμένος πάνω από τα ερείπια που είχε προξενήσει ο ίδιος, τον φρεσκοπίσσωναν δε από καιρό σε καιρό, για να διατηρείται. Τέλος, τον αντικατέστησαν ύστερα από τέσσερα χρόνια.
Με τον ίδιο τρόπο οι Βυζαντινοί τιμωρούσαν πολλούς εγκληματίες, που έκαναν, όμως και χρέη φαναριών! Τους έβαζαν, δηλαδή, φωτιά στα πόδια και τους άφηναν να καίγονται σαν λαμπάδες.
Και φαίνεται πως οι δολοφόνοι ήταν πολλοί την εποχή εκείνη, αφού για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα φώτιζαν τον Κεράτιο κόλπο. Αργότερα, όμως, τους αντικατέστησαν με αληθινούς πυρσούς. Αυτοί ωστόσο, που ήθελαν να καίγονται οι εγκληματίες, έλεγαν δυσαρεστημένοι: «Μας άλλαξαν τα φώτα»

ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΝΕ, ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΝ ΒΑΦΤΙΣΑΝΕ

Ο Τριπολιτσιώτης Αγγελάκης Νικηταράς, παράγγειλε κάποτε του Κολοκοτρώνη -που ήταν στενός του φίλος- να κατέβει στο χωριό, για να βαφτίσει το μωρό του.

Ο Νικηταράς τού παράγγειλε ότι το παιδί επρόκειτο να το βγάλουν Γιάννη, αλλά για να τον τιμήσουν, αποφάσισαν να του δώσουν τ’ όνομά του, δηλαδή Θεόδωρο. Ο θρυλικός Γέρος του Μοριά απάντησε τότε, πως ευχαρίστως θα πήγαινε μόλις θα «έκλεβε λίγον καιρό», γιατί τις μέρες εκείνες έδινε μάχες. Έτσι θα πέρασε ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν κι ο Κολοκοτρώνης δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει.

Δεύτερη, λοιπόν, παραγγελία του Νικηταρά. Ώσπου ο Γέρος πήρε την απόφαση και με δύο παλικάρια του κατέβηκε στο χωριό. Αλλά μόλις μπήκε στο σπίτι του φίλου του, δεν είδε κανένα μωρό, ούτε καμμιά προετοιμασία για βάφτιση.

Τι είχε συμβεί: Η γυναίκα του Νικηταρά ήταν στις μέρες της να γεννήσει. Επειδή όμως, ο τελευταίος ήξερε πως ο Γέρος ήταν απασχολημένος στα στρατηγικά του καθήκοντα και πως θ’ αργούσε οπωσδήποτε να τους επισκεφτεί -οπότε θα είχε γεννηθεί πια το παιδί- τού παράγγελνε και τού ξαναπαράγγελνε προκαταβολικά για τη βάφτιση.

Όταν ο Κολοκοτρώνης άκουσε την.απολογία του Νικηταρά, ξέσπασε σε δυνατά γέλια και φώναξε: – Ωχού! Μωρέ, ακόμα δεν τον είδανε και Γιάννη τον βαφτίσανε!

ΑΛΑ ΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ
Μπουρνέζικα, λοιπόν, είναι η γλώσσα που θα μιλούσαν σε κάποιο τόπο ή και θα μιλάνε ακόμα, γιατί ο τόπος αυτός πράγματι υπάρχει. Είναι σε μια περιοχή του Σουδάν, όπου ζει η φυλή Μπουρνού.

Η γλώσσα αυτή ήρθε στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821, με την φυλή των Μπουρνού η οποία αποτελούσε τμήμα του εκστρατευτικού σώματος του Αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ. Καθώς η αραβική γλώσσα είναι αρκετά δύσκολη και μάλιστα στις διαλέκτους της, σε μας τους Έλληνες, λοιπόν δίκαια, όσα θ’ ακούγαμε από αυτούς, θα φαίνονταν «αλά μπουρνέζικα», δηλαδή ακατανόητα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΝΕΙ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΡΝΑΕΙ
Ανάμεσα στα παλικάρια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ξεχώριζε ένας Τριπολιτσιώτης, ο Γιάννης Θυμιούλας, που είχε καταπληκτικές διαστάσεις:

Ήταν δυο μέτρα ψηλός, παχύς και πολύ δυνατός (λέγεται ότι με το ένα του χέρι μπορούσε να σηκώσει και άλογο). Ο Θυμιούλας έτρωγε στην καθισιά του ολόκληρο αρνί, αλλά και πάλι σηκωνόταν πεινασμένος. Έπινε όμως και πολύ. Παρόλα αυτά ήταν εξαιρετικά ευκίνητος, δε λογάριαζε τον κίνδυνο κι όταν έβγαινε στο πεδίο της μάχης, ο εχθρός μόνο που τον έβλεπε, τρόμαζε στη θέα του.

Πολλοί καπεταναίοι, μάλιστα, όταν ήθελαν να κάνουν καμιά τολμηρή επιχείρηση, ζητούσαν από τον Κολοκοτρώνη να τους τον δανείσει! Κάποτε ωστόσο, ο Θυμιούλας, μαζί με άλλους πέντε συντρόφους του, πολιορκήθηκαν στη σπηλιά ενός βουνού. Και η πολιορκία κράτησε κάπου τρεις μέρες. Στο διάστημα αυτό, είχαν τελειώσει τα λιγοστά τρόφιμα που είχαν μαζί τους οι αρματολοί και ο Θυμιούλας άρχισε να υποφέρει αφάνταστα.

Στο τέλος, βλέποντας ότι θα πέθαινε από την πείνα, αποφάσισε να κάνει μια ηρωική εξόρμηση, που ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Άρπαξε το χαντζάρι του, βγήκε από τη σπηλιά και με απίστευτη ταχύτητα, άρχισε να τρέχει ανάμεσα στους πολιορκητές, χτυπώντας δεξιά και αριστερά. Ο εχθρός σάστισε, προκλήθηκε πανικός και τελικά τρόμαξε και το ‘βαλε στα πόδια.
Έτσι, γλίτωσαν όλοι τους. Ο Θυμιούλας κατέβηκε τότε σ’ ένα ελληνικό χωριό, έσφαξε τρία αρνιά και τα σούβλισε. Ύστερα παράγγειλε και του έφεραν ένα «εικοσάρικο» βαρελάκι κρασί κι έπεσε με τα μούτρα στο φαγοπότι. Φυσικά, όποιος χριστιανός περνούσε από κει, τον φώναζε, για να τον κεράσει.

Πάνω στην ώρα, έφτασε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ρώτησε να μάθει, τι συμβαίνει. – Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει! απάντησε ο προεστός του χωριού. Όπως λένε, αυτή η φράση, αν και παλιότερη, έμεινε από αυτό το περιστατικό. Παραπλήσια είναι και η αρχαιότερη έκφραση: «Αυτός αυτόν αυλεί»

ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΟΥ, ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΟΥ
Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, οφείλεται σε έναν Κρητικό, που ονομάζονταν Παντελής Αστραπογιαννάκης. Όταν οι Ενετοί κυρίευσαν τη Μεγαλόνησο, αυτός πήρε τα βουνά μαζί με μερικούς τολμηρούς συμπατριώτες του. Από εκεί κατέβαιναν τις νύχτες και χτυπούσαν τους κατακτητές μέσα στα κάστρα τους.

Για να δίνει, ωστόσο, κουράγιο στους νησιώτες, τους υποσχόταν ότι θα ελευθέρωναν γρήγορα την Κρήτη. Με το σήμερα, όμως, και με το αύριο, ο καιρός περνούσε και η κατάσταση του νησιού αντί να καλυτερεύει, χειροτέρευε. Οι Κρητικοί άρχισαν ν’ απελπίζονται. Μα ο Αστραπογιαννάκης δεν έχανε το θάρρος του, εξακολουθούσε να τους δίνει ελπίδες για σύντομη απελευθέρωση.
Οι συμπατριώτες του, όμως, δεν τα πίστευαν πια. Όταν, λοιπόν, το ασύγκριτο εκείνο παλικάρι πήγαινε να τους μιλήσει, όλοι μαζί του έλεγαν: «Ξέρουμε τι θα πεις. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!».

ΤΑ ΒΡΗΚΕ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ
Η προέλευση της φράσης ανάγεται σε ένα πραγματικό γεγονός, που έλαβε χώρα κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα από μια μονομαχία. Εκατό χρόνια μετά το πάρσιμο του φρουρίου της Ακροκορίνθου από το Λέοντα το Σγουρό, οι Φράγκοι γιόρτασαν στην Κόρινθο με μεγάλη τελετή αυτή την επέτειο.

Οι ευγενείς έκαναν ιππικούς αγώνες κάτω από τα βλέμματα των ωραίων γυναικών. Νικητές ξεχώρισαν δυο: Ο Ελληνογάλλος δούκας των Αθηνών Γουίδος -μόλις 20 χρονών- και ο Νορμανδός Μπουσάρ, φημισμένος καβαλάρης και οπλομάχος. Εκείνη την ημέρα κάλεσε σε μονομαχία ο «Μπάιλος» του Μορέα, Νικόλαος Ντε Σαιντομέρ, τον παλατίνο της Κεφαλλονιάς Ιωάννη, που φοβήθηκε τη δύναμη του αντιπάλου του κι αρνήθηκε να χτυπηθεί με την πρόφαση ότι το άλογό του ήταν αγύμναστο.

Αλλά ο Μπουσάρ τον ντρόπιασε μπροστά σε όλους, γιατί ανέβηκε πάνω σ’ αυτό το ίδιο το άλογο κι έκανε τόσα γυμνάσματα, ώστε να κινήσει το θαυμασμό των θεατών. Ύστερα, καλπάζοντας γύρω από την κονίστρα, φώναξε δυνατά: «Να το άλογο που μας παρέστησαν αγύμναστο».

Αυτό βέβαια, ήταν αρκετό για να προκαλέσει το θανάσιμο μίσος του Ιωάννη, ο οποίος έστειλε κρυφά έναν υπηρέτη του για να αλλάξει τα δυο ξίφη του Μπουσάρ με δυο πανομοιότυπα, αλλά ξύλινα, αυτά δηλαδή που είχαν για να γυμνάζονται οι αρχάριοι. Τα ξύλινα αυτά ξίφη τα ονόμαζαν «μπαστέν» και οι Έλληνες τα έλεγαν «μπαστούνια».

Όταν ο υπηρέτης κατάφερε να τα αλλάξει, ο Ιωάννης κάλεσε τον Μπουσάρ αμέσως σε μονομαχία. Ανύποπτος εκείνος τράβηξε το πρώτο ξίφος του και το βρήκε ξύλινο. Τραβά και το δεύτερο, κι αυτό «μπαστούνι». Και τα δυο τα βρήκε «μπαστούνια». Ο Ιωάννης κατάφερε τότε να τον τραυματίσει θανάσιμα στο στήθος. Από τότε έμεινε η φράση: «Τα βρήκε μπαστούνια» και φυσικά δεν έχει σχέση με τα τραπουλόχαρτα ή τα μπαστούνια που γνωρίζουμε.

ΑΛΛΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗ ΝΥΦΗ
Στην παλιά Αθήνα του 1843, επρόκειτο να συγγενέψουν με γάμο δύο αρχοντικές οικογένειες: Του Γιώργη Φλαμή και του Σωτήρη Ταλιάνη. Ο Φλαμής είχε το κορίτσι και ο Ταλιάνης το αγόρι.
Η εκκλησία, που θα γινόταν το μυστήριο, ήταν η Αγία Ειρήνη της Πλάκας. Η ώρα του γάμου είχε φτάσει και στην εκκλησία συγκεντρώθηκαν ο γαμπρός, οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Μόνο η νύφη έλειπε.

Τι είχε συμβεί; Απλούστατα. Η κοπέλα, που δεν αγαπούσε τον νεαρό Ταλιάνη, προτίμησε ν΄ ακολουθήσει τον εκλεκτό της καρδιάς της, που της πρότεινε να την απαγάγει. Ο γαμπρός άναψε από την προσβολή, κυνήγησε την άπιστη να την σκοτώσει, αλλά δεν κατόρθωσε να την ανακαλύψει. Γύρισε στο σπίτι του παρ΄ ολίγο πεθερού του και του ζήτησε τα δώρα που είχε κάνει στην κόρη του.

Κάποιος όρος όμως στο προικοσύμφωνο έλεγε πως οτιδήποτε κι αν συνέβαινε προ και μετά το γάμο μεταξύ γαμπρού και νύφης «δέ θά ξαναρχούτο τση καντοχή ουδενός οι μπλούσιες πραμάτιες καί τα τζόβαιρα όπου αντάλλαξαν οι αρρεβωνιασμένοι».

Φαίνεται δηλαδή, ότι ο πονηρός γερο-Φλαμής είχε κάποιες υποψίες από πριν, για το τι θα μπορούσε να συμβεί, γι’ αυτό έβαλε εκείνο τον όρο. Κι έτσι πλήρωσε ο φουκαράς ο Ταλιάνης τα δώρα του άλλου. Από τότε οι παλαιοί Αθηναίοι, όταν γινόταν καμιά αδικία σε βάρος κάποιου, έλεγαν ότι «άλλος πλήρωσε τη νύφη» κι έμεινε η φράση έως και σήμερα.


«Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «Έγινε του Κουτρούλη το πανηγύρι» λέμε οι νεότεροι Έλληνες όταν πρόκειται για θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία. Ποιος είναι όμως αυτός ο Κουτρούλης και γιατί ο γάμος του να γίνει παροιμιώδης;

Ο καβαλλάριος (ιππότης) Ιωάννης ο Κουτρούλης, που πιθανώς ζούσε στη Μεθώνη, συγκατοίκησε με γυναίκα που είχε φύγει από το συζυγικό σπίτι μετά από σκάνδαλο, όπως φαίνεται. Η μη νόμιμη αυτή συγκατοίκηση τράβηξε την προσοχή της εκκλησίας, η οποία αφόρισε τη γυναίκα.
Πέρασαν εν τω μεταξύ δεκαεφτά χρόνια, και ο Κουτρούλης, μη εννοώντας να απομακρυνθεί από τη γυναίκα, πάντοτε προσπαθούσε να του επιτραπεί να την παντρευτεί νόμιμα. Πόσο μεγάλο θα ήταν το σκάνδαλο, και επομένως πόσο γνωστό στη μικρή κοινωνία της Μεθώνης, ο καθένας το φαντάζεται.

Ο νόμιμος και πρώτος σύζυγος που αντιδρούσε, για δεκαεφτά χρόνια βασάνιζε τον Κουτρούλη. Τα πράγματα όμως μεταβλήθηκαν το Μάιο του 1394. Ο Πατριάρχης Αντώνιος ο Δ’, στον οποίο η αφορισθείσα παρουσίασε διαζύγιο που είχε γίνει επί του εν τω μεταξύ αποθανόντος επισκόπου Μεθώνης Καλογεννήτου, με το οποίο ο γάμος θεωρούνταν νομίμως διαλελυμένος, αναγνώρισε το δίκιο της και με γράμματά του και προς τον μητροπολίτη Μονεμβασίας και τον επίσκοπο Μεθώνης επίτρεψε την με τις ευχές της εκκλησίας τέλεση του γάμου, εάν όμως αποδεικνυόταν ότι ο Κουτρούλης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη σχέση με τη γυναίκα, με την οποία συγκατοικούσε, για όσο αυτή ζούσε με τον πρώτο σύζυγό της.

Τι αποδείχτηκε δεν ξέρουμε. φαίνεται όμως ότι η ανάκριση των ιεραρχών πιστοποίησε την αθωότητα του Κουτρούλη και έτσι ο γάμος έγινε. Αν θα γίνει ή όχι ο γάμος, συζητιόταν για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια, και όταν επιτέλους έγινε, έγινε το ζήτημα της ημέρας.

Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «’Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε». Κατά το γάμο ωστόσο, που μάλλον πανηγύρι ήταν, είναι φυσικό να έγινε έκτακτο και εξαιρετικό γλέντι, αφενός μεν σε πείσμα του πρώτου συζύγου, αφετέρου δε για ικανοποίηση του πολύπαθου και καταξοδεμένου δεύτερου συζύγου, ο οποίος δεν ήταν κάποιος άγνωστος, ήταν ο εξαιτίας των γεγονότων διαβόητος καβαλλάριος Ιωάννης Κουτρούλης.

Στη φράση κατόπιν «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» τονιζόταν όχι πλέον η λέξη «έγινε», αλλά η γενική «του Κουτρούλη», η οποία έγινε συνώνυμη με το «θορυβωδώς» και η οποία είναι σήμερα η ιδιαίτερη λέξη όλης της φράσης. Η φράση έγινε ευρύτατα γνωστή στα νεότερα χρόνια και μέσα από το ομώνυμο σατιρικό θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή (1845), με το οποίο σατιρίζει και στηλιτεύει τα πολιτικά ήθη της εποχής του Όθωνα.

ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ
Οι Φαραώ είχαν γαϊδάρους εξημερωμένους, που τους χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο, που τους χρησιμοποιούμε κι εμείς σήμερα. Οι αρχαίοι, τους θεωρούσαν σαν σύμβολο πολλών αρετών και σαν ιερά ζώα. Θεωρούσαν μάλιστα, πως όταν ένας γάιδαρος γκάριζε, προτού αρχίσει μια μάχη, οι Θεοί τους προειδοποιούσαν για την νίκη.

Ήταν δηλαδή ένας καλός οιωνός. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε να αναβάλει για λίγες μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι.

Πάνω όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά το γκάρισμα ενός γαϊδάρου απ’ το στρατόπεδό του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Έτσι διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιον γνωστό ή φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΚΑΝΕΛΛΑ
Ίσως η χαρακτηριστικότερη πρόταση για την περιγραφή της ασυναρτησίας. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: “Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν’ έλα”, που σημαίνει: έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή.

Αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη πλέον Κωνσταντινούπολη και καθόριζαν ως σημείο συνάντησης τους την κορυφή του λόφου. Όσο για την συνέχεια της φράσης. “και βγάζω το καπέλο μου να μη βραχεί η ομπρέλα μου”, φαίνεται ότι αποτελεί νεότερη προσθήκη όσων δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι σχέση είχε η Πόλη με την κανέλα

ΔΕ ΧΑΡΙΖΩ ΚΑΣΤΑΝΑ
Στα 1826 ο Ιμπραήμ έστειλε κατασκόπους του στην απόρθητη Μάνη, ντυμένους καστανάδες. Αυτοί για να πληροφορηθούν από τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονταν οι άντρες τους, άρχισαν να χαρίζουν τα κάστανα αντί να τα πουλάνε. Υποψιασμένοι οι ντόπιοι τους έπιασαν και τους ανάγκασαν να πουν την αλήθεια. Όταν οι κατάσκοποι ρώτησαν για την τύχη τους, οι Μανιάτες αποκρίθηκαν: “Εμείς δεν χαρίζουμε κάστανα”, δηλαδή θα σας τιμωρήσουμε

ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΒΥΣΣΙΝΟ
Η λαϊκή αυτή έκφραση που γεννήθηκε κάπου μεταξύ 1900 και 1905 και σήμερα δηλώνει άρνηση (εναλλακτικά «να (μού) λείπει το βύσσινο» ή «να μου λείπει»), προέρχεται από ένα περιστατικό που συνέβη σ’ ένα καφενείο μεταξύ ενός βουλευτή κι ενός ψηφοφόρου του.

Ο ψηφοφόρος παρήγγειλε στον σερβιτόρο του καφενείου που συναντήθηκαν ένα γλυκό βύσσινο, για να κεράσει τον βουλευτή κι έτσι να πετύχει το -τί άλλο;- το ρουσφετάκι του. Ο βουλευτής, όμως, σκληρό καρύδι, δε φαινότανε διατεθειμένος να τον βοηθήσει. Αγανακτισμένος τότε ο ψηφοφόρος, που έβλεπε πως δε θα γινότανε τίποτα, φώναξε δυνατά στον σερβιτόρο: «Να μένει το βύσσινο!».




Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Κρίση στην Ελλάδα; Που την είδατε;


Toυ Πέτρου Χασάπη


Έχουμε εδώ στην Ελλάδα κρίση; 

Όχι βέβαια. Απόδειξη αυτού είναι την τελευταία τριετία της κρίσης, αυξήθηκαν οι πολυεκατομ-μυριούχοι Έλληνες, ενώ 505 μόνο Έλληνες έχουν περιουσία 60 δισεκατομμυρίων, την οποία μάλιστα αύξησαν το τελευταίο έτος κατά 20%, από τα 50 δις στα 60 δις!!! 
 Μα, το είπαν οι άνθρωποι από την αρχή «η κρίση γεννά ευκαιρίες». Επομένως που βλέπετε την κρίση;


Ναι, θα υποστηρίξουν κάποιοι, μπορεί να συμβαίνει αυτό με μερικούς Έλληνες, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία του λαού εξαθλιώνεται. 

Ωραία, και τι κάνει λοιπόν η συντριπτική πλειοψηφία γι’ αυτό; 

Τίποτε απολύτως. 

Απλά οι μη αντέχοντες άλλο αυτοκτονούν, οι δε άλλοι κάθονται στον καναπέ μπροστά στα κανάλια, βλέποντας τις περιουσίες τους να ρευστοποιούνται υπέρ της ολιγαρχίας. 


Ας δούμε όμως τι κάνει την ίδια στιγμή, ένα άλλο… «φτωχό» κράτος, εν προκειμένω η Ελβετία. Οι Ελβετοί λοιπόν θα ψηφίσουν στις 24 Νοεμβρίου σε δημοψήφισμα που προκάλεσαν οι ίδιοι οι πολίτες (εκεί μόνο οι πολίτες έχουν αυτό το δικαίωμα) για να μπει πλαφόν στον ανώτατο μισθό που λαμβάνουν τα ανώτερα στελέχη των επιχειρήσεων. 



Συγκεκριμένα δεν πρέπει (σύμφωνα με την προς ψήφιση πρόταση) ο μισθός που δίνει μια εταιρία στα ανώτερα στελέχη της, να υπερβαίνει το 12πλάσιο του κατώτατου μισθού που η ίδια δίνει. Σύμφωνα με την ελβετική ομοσπονδία εργατικών συνδικάτων (εκεί έχουν συνδικάτα και όχι κομματική ΓΣΣΕ), οι ανώτεροι μισθοί του top 1% αυξήθηκαν 39% την περίοδο 1996-2010. Αντίθετα, οι μισθοί της μεσαίας τάξης αυξήθηκαν 6% και των κατώτατων μισθωτών 9%. Αυτό, καλείται τώρα ο ίδιος ο λαός να το διορθώσει. 


Και πάλι θα πει κάποιος, πως εδώ δεν έχουμε τέτοιους θεσμούς αυτοπροστασίας του λαού.

Η απάντηση είναι «ας προσέχαμε» ή τουλάχιστον «ας προσέξουμε από εδώ και πέρα». 

Θα το κάνουμε; 

Θα απαιτήσουμε τέτοιους θεσμούς που μεταφέρουν την εξουσία στα χέρια μας; 

Όχι βέβαια. 

Δεν μπορούμε να φύγουμε από τα κομματικά μαντριά και να πάρουμε εμείς την εξουσία στα χέρια μας.

Προτιμούμε την εξαθλίωση, από το να μην είμαστε σε κάποιο μαντρί. 

Πιστεύουμε ότι οι “καλοί κομματικοί τσοπάνηδες” θα φροντίσουν για μας. 

Άρα ποια κρίση;


Και να σκεφτεί κάποιος ότι ένας από τους συντάκτες του Συντάγματος της Ελβετίας ήταν ο Καποδίστριας, τον οποίο εμείς σκοτώσαμε, για να μας κυβερνά ακόμα και σήμερα το καθεστώς των κοτζαμπάσηδων. 


Τι άλλο πια να πούμε;




Το χριστουγεννιάτικο χρέος: Μια πολιτικοοικονομική ανασκόπηση πριν το νέο έτος

 


  • Άνθρωποι καίγονται ζωντανοί στα σπίτια τους και αυτοί το λεν αιθαλομίχλη. 
  • Άνθρωποι πεθαίνουν από το κρύο στα σπίτι τους. Αυτοί το λεν κοινωνικό τιμολόγιο.
  • Ανθρωποι διαλέγουν την πιο σύντομη έξοδο από την κρίση: Την έξοδο από τη ζωή. Αυτοί το λεν αδυναμία χαρακτήρα.
  • Άνθρωποι χάνουν πρώτα τη δουλειά τους και μετά τα σπίτια τους. Αυτοί το λεν πρωτογενές πλεόνασμα. 
 Όταν αναφέρεται κάποιος στο λαό είναι λαϊκιστής. Λογικό είναι.
 
 Όταν οι κυβερνώντες είναι τόσο σκανδαλωδώς ελιτιστές είναι σκανδαλώδες να αναφέρεσαι στο πόπολο. 
 
Παππού Όργουελ, το New Speak είναι εδώ. 
 
Ποτέ πριν δεν έχει υπάρξει ένας τέτοιος καταιγισμός πολιτικού ψεύδους: Τα λεφτά που υπάρχουν, η μη συγκυβέρνηση με το αμαρτωλό ΠΑΣΟΚ, το κόμμα της δραχμής, η αναδιαπραγμάτευση, το Success Story. Ποτέ πριν το New speak δεν έχει υπάρξει τόσο βρωμερό από την εποχή του αντικομουνιστικής υστερίας. Άλλωστε ούτε και η αντικομουνιστική υστερία απουσιάζει από τη φαρέτρα των ψεμάτων και των συκοφαντιών της κυβέρνησης. 
 
Από την προεκλογική εξαπάτηση των μεγάλων συνθημάτων, η συγκυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου Στουρνάρα έχει εγκαθιδρύσει μια τυποποιημένη βιομηχανία ψεύδους. 
 
Με κύκλους μήνα περίπου, η ομάδα αλήθειας και τα μήντια εξαπολύουν και μια νέα προπαγάνδα  βραχείας διαρκείας καθώς δεν έχει κατασκευαστεί για να αντέχει απέναντι σε μια αδυσώπητη κοινωνική πραγματικότητα αλλά μονάχα για να αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη. Να κερδίζει χρόνο.
 
Και ο χρόνος είναι χρήμα. 
 
Τα τελευταία 30 χρόνια δημιουργήθηκε μια νέα τάξη ανθρώπων στην Ελλάδα: Ένα κύκλωμα παρασίτων που πλουτίζουν άμεσα ή έμμεσα από τα δάνεια που παίρνει η ελληνική κυβέρνηση. 
 
Για αυτό είναι και επιτακτική ανάγκη για αυτή τη νέα άρχουσα τάξη «επιχειρηματιών»  που φτιάχτηκε και συντηρεί, συντηρείται και εκπροσωπείται από την πολιτική τάξη των τελευταίων 30 ετών να μην κλείσει η στρόφιγγα του δανεισμού αλλά και της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης. 
 
Τα κανάλια είναι μέτοχοι αυτής της κομπίνας καθώς η χρηματοδότηση τους και η ύπαρξη τους που κάποτε εξαρτιόνταν από το διπλό μηχανισμό στήριξης των τραπεζιτών, τραπεζικά δάνεια+ τραπεζικές διαφημίσεις,  εξαρτώνται πλέον μόνο από τα δάνεια των τραπεζών οι οποίες,  αφού μέσω των μνημονιακών κυβερνήσεων τους έχουν πτωχεύσει την ελληνική κοινωνία, εξαρτώνται πλέον με τη σειρά τους από τα δάνεια από το εξωτερικό τα οποία πληρώνει ο στημένος σαν τη λεμονόκουπα ο μέσος Έλληνας φορολογούμενος. 
 
Δεν πρόκειται παρά για μια τεράστια απάτη ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων μεταμφιεσμένη ως «πολιτική» και μάλιστα πολιτική σωτηρίας της χώρας. Βέβαια η μόνη χώρα που υπάρχει για αυτήν την παρασιτική ελίτ, είναι οι ίδιοι και οι περιουσίες τους.
 
Για την Ελλάδα ρε γαμιέστε. 
 
Ποτέ πριν δεν υπήρξαν τόσο τοξικές και τόσο ταξικές κυβερνήσεις από την εποχή του εμφυλίου. 
 
Τα θαύματα των μνημονικών κυβερνήσεων πραγματικά ίσως να μην έχουν ιστορικό προηγούμενο. 
 
Βουλευτές της κυβέρνησης (το χω πει και το ξαναλέω- παρά τη διαρκή εναλλαγή κυβερνήσεων και πολιτικού προσωπικού, πρόκειται για μία κυβέρνηση σε διαφορετική στάδια της, μια ομοούσια μνημονιακή κυβέρνηση με διαφορετικά προσωπεία που επιβάλλει προσυμφωνημένες  «πολιτικές» σε διάφορα προσυμφωνημένα στάδια) κυκλο-φορούν και λένε άνετα ότι η χώρα είχε χρεοκοπήσει.  
 
Άλλη μια ιστορική πρωτοτυπία! Μια χώρα όπου στελέχη της κυβέρνησης όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και άλλοι δηλώνουν ανοιχτά  στους πολίτες της ότι έχει χρεοκοπήσει αλλά στο εξωτερικό ανοίγουν σαμπάνιες για τα επιτεύγματα της! Επιτεύγματα χωρίς ιστορικό προηγούμενο!
 
Τα παλιά καλά χρόνια η χρεωκοπία (αυτή είναι η πέμπτη μέχρι σήμερα ελληνική χρεωκοπία) σήμαινε αδυναμία εξυπηρέτησης δημοσίου χρέους. Σήμαινε πάλι αυστηρή διεθνή επιτήρηση και κοινωνική καταστροφή. Οι εκπρόσωποι των δανειστών ερχόντουσαν, πλιατσικο-λουγούσαν, έπαιρναν ότι μπορούσαν να πάρουν και φεύγαν όταν η αναλογία πλιάτσικου και κόστους πλιάτσικου έπαυε να γίνεται τόσο ελκυστική. Αυτός είναι ο κλασσικός λόγος της όποιας αποαποκοιηποίησης: Οι αποικειοκράτες φεύγουν συνήθως όχι ακριβώς γιατί οι λαοί τους «πετάνε με τις κλωτσιές» αλλά γιατί οι κοινωνικές αντιδράσεις και η ένοπλη ή μη αντίσταση παγώνει τους μηχανισμούς και η αναλογία οφέλους/κόστους βαίνει προς αρνητικό πρόσημο. 
 
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στα δικά μας. Παλαιότερα, οι διεθνείς ακρίδες βουτούσαν ότι μπορούσαν και μας άφηναν στην ησυχία μας. Μετά από τις μεγάλες κοινωνικές καταστροφές και την ύφεση, το ελληνικό δαιμόνιο μπορούσε να ξαναδημιουργήσει πλούτο μέσα από τις στάχτες. 
 
Και εδώ έγκειται το ζουμί της πρωτοτυπίας: Οι δανειστές αυτή τη φορά δεν μας επέτρεψαν να πτωχεύσουμε παρότι βρισκόμαστε σε διαρκή κατάσταση πτώχευσης. Γιατί αυτή τη φορά η χρεωκοπία δεν είναι άτακτη αλλά ελεγχόμενη και σταδιοποιημένη και οι μηχανισμοί διεθνούς επιτήρησης, οι μπράβοι των δανειστών δηλαδή, είναι μόνιμοι. Είναι εδώ για να μείνουν. 
 
Έτσι λοιπόν οι μνημονιακές κυβερνήσεις αντί να δηλώσουν αδυναμία στάσης πληρωμών στους δανειστές κάνουν σταδιακή στάση σε οντότητες του εσωτερικού: Σε όλες τις επιχειρήσεις που δεν ανήκουν στην κομματοδίαιτη παρασιτική ελίτ και σε όλους τους πολίτες πλην της παρασιτικής πλουτοκρατίας.
 
Για αυτό και αυτή η κυβέρνηση (μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση στα σκοπούμενα της από το 2009) είναι η πιο ταξική από την εποχή του εμφυλίου. 
 
Ο στόχος της, ο μόνος στόχος της είναι να κρατηθεί ο δανεισμός ανοιχτός για να μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτόν η παρασιτική ελίτ και να υπεξαιρεί από αυτόν ποσά με διάφορους άμεσους και έμμεσους τρόπους: για αυτό και μια σμικρότατη μερίδα του πληθυσμού, η ελίτ, εξακολουθεί να πλουτίζει. Γιατί τα ποσά του δανεισμού είναι τόσο υπέρογκα που μπορούν να βουτάν έστω μικρό τμήμα αυτών των δυσθεώρητων ποσών. 
 
Με αυτές τις πρακτικές και χωρίς πραγματικό κούρεμα χρέους που θα το φορτωθούν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι (όπως φορτωθήκαμε εμείς το κυβερνητικό χρέος), η Ελλάδα θα παραμείνει στην ύφεση για πάντα καθώς οι μηχανισμοί «στήριξης» (δηλαδή οι μηχανισμοί εξυπηρέτησης χρέους) είναι μόνιμοι και όχι εποχιακοί. 
 
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάθε μέρα που κερδίζουν αυτές οι κυβερνήσεις είναι κέρδος για τις ντόπιες και τις διεθνείς ελίτ: Οι ξένοι εξασφαλίζουν την εξυπηρέτηση του χρέους και επιβλέπουν των κοινωνικών καταστροφών και την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους που είναι προαπαιτούμενο για να διατηρηθεί η στρόφιγγα του δανεισμού ανοιχτή, οι ελληνικές ελίτ πίνουν παχιές σταγόνες από τη βρύση του δανεισμού και όλο αυτό το συμπόσιο των ελίτ γίνεται με το αίμα του ελληνικού λαού. 
 
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: δεν θα μιλήσουμε για τους δείκτες  κοινωνικής καταστροφής που σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη κατάσταση συγκρίνονται και μάλλον υπερβαίνουν αυτούς του Β’ παγκοσμίου πολέμου αλλά για τους μακροοικονομικούς αριθμούς. 
 
 Μέσα σε μια τριετία η χώρα δανείστηκε περισσότερα από 210 δισεκατομμύρια ευρώ. 210 δισεκατομμύρια ευρώ! Αυτά δεν είναι δημόσιο χρέος. Δεν είναι δημόσιο. Είναι κυβερνητικό χρέος. Η κυβέρνηση σας υποχρέωσε να δανειστείτε ο καθένας από εσάς 21000 ευρώ μέσα σε 3 χρόνια και σας υποχρεώνει να τα πληρώσετε, άμεσα και έμμεσα για να καλύψει παλιά και νέα χρέη της:
Από το δυσθεώρητο δανεισμό που λίγα ιστορικά προηγούμενα έχει και που αντιστοιχεί στα δύο τρίτα του χρέους που είχε η χώρα το 2010 (ναι κυρίες και κύριοι, η κυβέρνηση δανείστηκε μέσα σε 3 χρόνια τα 2/3 χρέους που το ελληνικό κράτος συσσώρευσε από γεννησιμιού του), περίπου τα μισά, 100 δισεκατομμύρια πήγαν στην πληρωμή τόκων και τοκοχρεολυσίων. Μέσα σε τρία χρόνια, η Ελλάδα πλήρωσε σε τόκους και τοκοχρεολύσια το ένα τρίτο περίπου του συνολικού της χρέους.    
 
Οπότε οι δανειστές μας άφησαν 100 δις για να καλύψουμε τις εσωτερικές μας ανάγκες; 
 
Όχι βέβαια. 46 δις ήταν η ελληνική συμμετοχή στη συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων που ονομάστηκε παραπλανητικά «κούρεμα» με το οποίο υποτιθέμενα «απομειώθηκε» το ελληνικό χρέος κατά 120 δις. 120 – 46= 74 δις. 74 δις ελάφρυνση χρέους; Όχι βέβαια. Γιατί το PSI προέβλεπε τα 48 δις που χάσαν οι ελληνικές τράπεζες που τα 2010 αγόραζαν (σκόπιμα) ελληνικά ομόλογα (εικάζουμε στο ακέραιο τις τιμής τους όταν κερδοσκόποι λίγο μετά τα αγόραζαν στο 10% τις τιμής τους στη δευτερογενή αγορά) που γνωρίζαν ότι σύντομα θα γινόντουσαν σκουπίδια, αυτά τα 48 δις θα αποζημιώνονταν λοιπόν από το ελληνικό κράτος. 
 
Με άλλα λόγια η κυβέρνηση επέβαλε στον καθένα (και στα παιδιά σας και στη γιαγιά σας. Όταν λέμε στον καθένα από εσάς εννοούμε όλους) από εσάς να πάρετε δάνειο 5000 ευρώ και να το δώσετε στις ελληνικές τράπεζες χωρίς οι τράπεζες να έχουν καμία υποχρέωση και δέσμευση απέναντι σας. Μια τέλεια ληστεία από τις τράπεζες αυτή τη φορά με ληστές την ελληνική κυβέρνηση.
 
Η «ανακεφαλαίωση» λοιπόν των τραπεζών, δηλαδή η ληστεία των Ελλήνων φορολογουμένων και το έμμεσο κούρεμα όλων των μικροκαταθέσεων ήταν προσυμφωνημένο του PSI. Γι’ αυτό και όταν έφτασε η ώρα της Ευρωπαϊκής Συνόδου του 2012 στις Βρυξέλλες όπου συμφωνήθηκε, έστω προσωρινά, η ανακεφαλαίωση του τραπεζικού συστήματος της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας να μην περνάει στο δημόσιο χρέος και να παραμείνει διατραπεζικό θέμα, την Ελλάδα τότε είχε εκπροσωπήσει ο αχυροπρόεδρος Παπούλιας καθώς ο προοριζόμενος για υπουργός οικονομικών Βασίλης Ράπανος αρρώστησε αιφνιδίως και δεν ορκίστηκε ποτέ αφήνοντας το υπουργείο οικονομικών ακέφαλο για τις κρίσιμες μέρες της συνόδου ενώ ο νεοεκλεχθής πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έπαθε αιφνίδια αποκόλληση αμφιβληστροειδούς σε ένα πρόβλημα που είχε εμφανιστεί και προεκλογικά. 
 
Τι βολικό! Να απέχει ουσιαστικά διαπραγματευτής εκ μέρους της ελληνικής πλευράς σε μια σύνοδο κορυφής για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών του ευρωπαϊκού νότου με την εξαίρεση της Ελλάδας η οποία λίγο καιρό πριν είχε υπογράψει τη συμφωνία που επέβαλε την εγγραφή της ανακεφαλαίωσης των ελληνικών τραπεζών στο ελληνικό χρέος. 
 
Το Σαμαρά δεν του βγήκε το μάτι. Του βγήκε το όνομα. (τα χαμε περιγράψει και τότε).
 
Μια ακόμη πολιτική πουστιά με σπάνια ιστορικά προηγούμενα.  
 
Για να δούμε τώρα τα νούμερα των τελευταίων τριών ετών: Ας δούμε τι κούρεμα είχαμε από το PSI: 120 δις «κούρεμα» - 46 δις η ελληνική συμμετοχή στο PSI- 48 δις η τραπεζική ανακεφαλαίωση που εγγράφηκε στο ελληνικό χρέος=  σύνολο 24 δις, το ένα δωδέκατο του ελληνικού χρέους.
Άλλη μια ιστορική πρωτιά δίχως προηγούμενο: κούρεμα 2 πέμπτων να γίνεται κούρεμα του ενός δωδεκάτου.
Ουσιαστικά η συμφωνία PSI μετακύλησε το κυβερνητικό χρέος σε κατόχους ομολόγων του εσωτερικού, στα ασφαλιστικά ταμεία και σε άλλους οργανισμούς δημοσίου και σε Έλληνες μικρομολογιούχους τους οποίους και δραστικά στέγνωσε.  Μια ακόμη αφαίμαξη του δημοσίου και των πολιτών για να εξυπηρετηθούν οι δανειστές.
 
Το πραγματικό όφελος των 24 δις του PSI εξανεμίστηκε μέσα σε μήνες κάτω από τις τεράστιες δανειακές υποχρεώσεις. 24 δις εξαφανίστηκαν μέσα σε μήνες. Το τελικό αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών υποτιθέμενα «διαχείρισης χρέους» είναι το 2013 το κυβερνητικό χρέος να είναι 323 δις, μεγαλύτερο κατά 20 δις από το 2010 και η αναλογία του διαρκώς διογκούμενου κυβερνητικού χρέους προς το διαρκώς συρρικνούμενο  ΑΕΠ να προσεγγίζει το 178%, χρέος αμετάκλητα μη βιώσιμο. Όπως περιέγραψε το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής , ανεξάρτητο όργανο: «Μόνο για χρεολύσια, οι απαιτήσεις τα επόμενα χρόνια ανέρχονται σε 70,5 δισ. (2014-2020)… Το χρέος θα παραμείνει ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από την ελληνική οικονομία…  το 2014 η χώρα είναι σε χειρότερη θέση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους αφού έχει καταρρεύσει η παραγωγική της βάση»».
 
Γιατί τόση απαισιοδοξία; Γιατί αυτή είναι η αδυσώπητα πραγματικότητα: Οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν σαν μόνο στόχο την εξυπηρέτηση των δανειστών που επιτρέπουν την ροή δανείων στην χώρα, μικρό συγκριτικά μέρος των οποίων αλλά τεράστιο κατά απόλυτους αριθμούς καθώς μιλάμε για δάνεια μαμούθ, υποκλέπτει η παρασιτική ελληνική πλουτοκρατία. 
 
Όσο για την κοινωνία; Είπαμε: το κυβερνητικό χρέος μετατρέπεται σε δημόσιο και κατά συνέπεια σε ιδιωτικό του κάθε μέσου φορολογούμενου. Για να δούμε τι σου έχουν μείνει από τα δανεικά που η μνημονιακή κυβέρνηση σου επέβαλε να πάρεις για να «καλύψεις τις ανάγκες σου»:
 
Έχουμε και λέμε: 210 πήρες δανεικά -100 δις τόκων και τοκοχρεολυσίων (σύμφωνα με την Ναυτεμπορική) – 46 δις η ελληνική συμμετοχή στο PSI – 48 δις η τραπεζική ανακεφαλαίωση που εγγράφηκε στο ελληνικό χρέος= 12 μόλις δις σε τρία χρόνια. 
 
Βγάλε από αυτά αυτά που η Τρόικα βάζει την ελληνική κυβέρνηση να πληρώνει σε οίκους αξιολόγησης και σε δικηγορικά γραφεία είσαι κοντά στα 11. 
 
Και βγάλε από αυτά το μισό δις επιπλέον χρέους που δημιουργήθηκε σε μια μέρα από την αναπροσαρμογή των ισοτιμιών μεταξύ Ευρώ και SDR (η μονάδα που χρησιμοποιεί το ΔΝΤ).
 
Όπως αποκάλυψε αποκλειστικά το Olympia, η ελληνική κυβέρνηση χρωστούσε στο ΔΝΤ περίπου 24 δις, στις 30 Ιουλίου του 2013,. Την επόμενη μέρα και μετά την μηνιαία αναπροσαρμογή των ισοτιμιών με κάποιους άγνωστους σε εμάς μηχανισμούς και κριτήρια κάνει το ΔΝΤ, το χρέος ανέβηκε στα 24,5 δις.
 
Μετά την αναπροσαρμογή των ισοτιμιών, στις 16 Αυγούστου του 2012, η Τράπεζα της Ελλάδος γνωστοποιεί στο υπουργείο οικονομικών ότι κατέθεσε 19 εκατομμύρια από λογαριασμό που το Ελληνικό δημόσιο είχε σε αυτήν για να τοποθετήσει σε λογαριασμούς που το ΔΝΤ είχε σε αυτή, για να καλύψει τις υποχρεώσεις που προέκυπταν για την Ελλάδα ως μέλος του ΔΝΤ από την αλλαγή των ισοτιμιών που έκανε το ΔΝΤ. 
 
Και ας υποθέσουμε ότι αυτά τα λεφτά επιστράφηκαν με κάποια ανάστροφη μεταβολή των ισοτιμιών (ας το υποθέσουμε γιατί δεν ξέρουμε πως λειτουργεί η τραπεζοκρατία πέρα από το ότι λειτουργεί κεκλισμένων των θυρών).
 
Δεν είναι μόνο αυτές οι υποχρεώσεις της Ελλάδας ως μέλους και άρα χρηματοδότη του ΔΝΤ. Πέρα από τις υποχρεώσεις της ως δανειστή, η Ελλάδα ως μέλος και μαζί της και οι άλλες χώρες που χτυπήθηκαν από την Ευρωπαϊκή κρίση οφείλουν να συμφωνήσουν να χρηματοδοτήσουν μαζί με τα άλλα μέλη την αύξηση κατά 550 δις των δανείσιμων κεφαλαίων του ΔΝΤ που προσυμφωνήθηκε ήδη από το 2009. Το μερτικό που πρέπει να δώσει η Ελλάδα ως κράτος μέλος στο ΔΝΤ που «σώζει χώρες από οικονομικές κρίσεις» υπερχρεώνοντας τους, είναι πάνω από 2 δις! Και να μην ξεχνάμε και τις συμβουλευτικές του υπηρεσίες που από τις 2007 to ΔΝΤ τις χρεώνει σε υποψήφια θύματα του.
 
Πόσο μας περισσέψανε για τις δικές μας ανάγκες από αυτά που δανειστήκαμε; Μη βιάζεστε. 
 
Γιατί υπάρχουν και άλλες παρενέργειες του PSI: οι ιδιώτες που δεν συμφωνήσαν στη συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων όπως η πιο εκτεθειμένη σε τοξικά προϊόντα ευρωπαϊκή τράπεζα Deutsche Bank που παρότι έκανε πλάτες στον ΓΑΠ φαίνεται να κράτησε ελληνικά ομόλογα από την εποχή Σημίτη και να διεκδικεί στο ακέραιο την αποπληρωμή τους (εδώ), οι κερδοσκόποι που πήραν ελληνικά ομόλογα κοψοχρονιάς από τη δευτερογενή αγορά και τα πληρώνονται στο ακέραιο (όπως ο Kenneth Dart)  ή επιδιώκουν να τα πληρωθούν στο ακέραιο όπως ο μέτοχος πλέον της τράπεζας Πειραιώς Daniel Loeb.
 
Όλα αυτά μαζί είναι μερικά δις. 
 
Αλλά ας υποθέσουμε ότι αυτά περιλαμβάνονται στο ελληνικό χρέος ούτως ή άλλως:
 
 
Ωραία, μας μείναν μια χούφτα δις για τις ανάγκες ενός κράτους που υποτιθέμενα δεν μπορούσε να καλύψει από μόνο του τις ανάγκες και για αυτό κατέφυγε σε μηχανισμό στήριξης. 
 
Βγάλε από αυτά τα 15 δις «για την κάλυψη άλλων δαπανών του προϋπολογισμού, εκ των οποίων και κατά προτεραιότητα εξοφλήθηκαν οφειλές στρατιωτικών εξοπλισμών» είσαι στα μείον. Δεν έχουν μπει παρά ψίχουλα από τα δανεικά για τις δικές σου ανάγκες. 
 
Τι έχεις πληρώσει αυτά τα τρία χρόνια τώρα είτε είσαι παιδί ενήλικας ή γέρος;  100 δις – 28 δις η πραγματική ελάφρυνση από το PSI(χαριστικά το βάζουμε για να μην είμαστε κακοί), 72 δις, ήτοι 7200 ευρώ το κεφάλι.  Και μπορεί να σου φαίνεται λίγο αλλά είπαμε είναι κατά κεφάλι. Αν είσαι τετραμελής οικογένεια έχεις πληρώσει οικογενειακά 28800 σε δάνεια που η κυβέρνηση σου χρεώνει καταναγκαστικά. 
 
Και τι σου μένει να πληρώσεις; 330 δις, ήτοι 33.000 το κεφάλι. Για μια τετραμελή οικογένεια αυτό αντιστοιχεί σε 131.000 ευρώ. 
 
Άντε ας ξεπουλήσουμε και όλη τη δημόσια περιουσία σε καλές τιμές κιόλας που φτάνουν τα 50 συνολικά δις. Τότε θα έχεις να πληρώσεις σαν οικογένεια μόλις 111000 ευρώ, σε μια κοινωνία με τον ένα στους τρεις άνεργους και με μια οικονομία σε ρίκνωση.  
 
Σπάνια τα ιστορικά προηγούμενα. 
 
Για να πάμε τώρα στα 15 δις για την κάλυψη άλλων δαπανών του προϋπολογισμού και στα εξοπλιστικά. Αυτά πάλι είναι λεφτά που πάνε κυρίως στο εξωτερικό,  λεφτά τύπου υποβρυχίων, Siemens και άλλων μιζαδόρων. 
 
Αλλά ας μείνουμε στα εξοπλιστικά: Ο Αντώνης Κάντας ήταν ο αναπληρωτής διευθυντής εξοπλισμών από το 1995-2001, τρίτος τη τάξει μετά τον διευθυντή και τον υπουργό, τον αγέρωχο Άκη. Ο τρίτος την τάξη έπαιρνε 0,5% μίζα για κάθε εξοπλιστική συμφωνία που υπέγραφε. 14 μύρια μαζεύτηκαν σε προσωπικό του λογαριασμό του.  0,5% για το Νούμερο 3. 
 
Αυτά την εποχή Σημίτη, του εκσυχρονιστή που θεμελίωση τη σύγχρονη μορφή της τραπεζοκρατίας-κλεπτοκρατίας στην Ελλάδα, του μακροβιότερου και του μοναδικού πρωθυπουργού που κυβέρνησε χωρίς αντιπολίτευση την εποχή που τα μαύρα αμερικάνικα λεφτά σε πολιτικούς και δημοσιογράφους μετατράπηκαν σε μαύρα γερμανικά λεφτά από στενούς του συνεργάτες όπως ο Τσουκάτος ή υπουργούς του όπως ο Μαντέλης, του ανθρώπου που κατά τη διάρκεια της θητείας του οι βασικοί επικριτές του που είχαν δημόσιο λόγο όπως η Μαλβίνα Κάραλη, ο Βασίλης Ραφαηλίδης και ο Τάκης ο Παππάς διώχθηκαν ή σπιλώθηκαν. Και οι τρεις τους πέθαναν πριν προλάβουν να δουν τη χώρα με άλλο πρωθυπουργό. 
 
Η περίπτωση του Κάντα λέει πολλά για το πώς οι Σοσιαληστές υπονόμευσαν τη χώρα: 
 
Για τον Κάντα στήθηκε ένα είδωλο: Καθηγητής Οικονομικών στο ΑΠΘ, τεχνοκράτης που έγραψε βιβλίο για τα εξοπλιστικά, πίσω από το θεαθήναι όμως ο Κάντας ήταν απλά ένας μιζαδόρος.  
 
Και δεν ήταν ο μόνος. 
 
Οι μεταπολιτευτικές ελληνικές ελίτ στηρίχτηκαν στην βαριά τους βιομηχανία. Και αυτή ήταν η βιομηχανία των σκανδάλων, των φωτογραφικών αναθέσεων και των κρατικοδίαιτων ολιγοπωλίων. 
 
Δεν μιλάμε απλά για φοροδιαφυγή αλλά για υπεξαίρεση και μίζες. Μιλάμε για άμεση και έμμεση κλοπή δημοσίου χρήματος. 
 
Και τώρα που το δημόσιο χρήμα τελειώνει κάτω από την πίεση των δανειστών, μόνο από τα δάνεια μπορούν να συνεχίσουν να πλουτίζουν παρασιτικά οι βρωμερές ελίτ αυτής της χώρας. 
 
Η Ελλάδα έγινε πλυντήριο και βιομηχανία και σταθμός μαύρου χρήματος το οποίο εγώ προσωπικά εκτιμώ πως είναι πολύ παραπάνω από το συνολικό κυβερνητικό χρέος.
 
Εκατοντάδες  δις ευρώ βρίσκονται αποθησαυρισμένο μέσα σε πιο ασφαλή και αδιαφανή κυκλώματα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. 
 
Ελάχιστα από αυτά μπορούν να επαναπατριστούν μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας τραπεζοκρατίας. Αλλά αυτά τα ελάχιστα είναι μερικά δις, καθόλου ευκαταφρόνητα μπροστά στο μέγεθος της ελληνικής απόγνωσης. Αντί αυτού, οι μνημονιακοί πετάνε και άλλο από το βιός των πολιτών στην ατέρμονη δίνη χρέους και στην μηχανή του κιμά του δανεισμού για να μπορούν οι ελίτ να συνεχίσουν να έχουν πρόσβαση σε ξένα λεφτά που τα πληρώνουμε με το βιός μας.  
 
Το ίδιο το ευρωκοινοβούλιο σε προσχέδιο αναφοράς του που διερευνά το ρόλο και τη δράση της Τρόικας στις υπό κρίση Ευρωχώρες, θέτει τα ζητήματα της αύξησης της ανισοκατανομής πλούτου σε αυτές, της αύξησης της ανεργίας, της αύξησης  του λόγου ΑΕΠ/χρέους, της περικοπής κοινωνικών δαπανών με επιπτώσεις στην υγεία και την ασφάλεια των πολιτών. Και αυτό σε διαφορετικούς βαθμούς συνέβησαν και στις τέσσερις χώρες. 
 
Αναφέρεται επίσης στην αδιαφάνεια της Τρόικα, στο γεγονός ότι τα προγράμματα της δεν δεσμεύονται από τον Καταστατική Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, στις στατιστικές απάτες των ελληνικών κυβερνήσεων. 
 
Αλλά το Ευρωκοινοβούλιο έχει καθυστερήσει επιδεικτικά και ο  χρόνος είναι χρήμα. Η διαχείριση χρέους παράγει κέρδος. Παράγει κέρδος για το ΔΝΤ, τη Βlackrock, τον Paulson, τον Soros, τους γερμανούς, τις αμερικάνικες και  ισραηλινές εταιρίες ενέργειας, τον Μπόμπολα και το Μελισσανίδη. Ο χρόνος είναι χρήμα. Για αυτό και βασικό μέλημα των μνημονιακών κυβερνήσεων είναι να κλέψουν χρόνο. Γιατί μαζί με αυτό κλέβουν και χρήμα. Και εγκαθιστούν μη αντιστρεπτές συνθήκες προλεταριοποίησης των πρώην πολιτών.


Ο χρόνος είναι χρήμα.
Και ο καινούριος χρόνος πάλι χρήμα θα είναι. Για τους λίγους: Γιατί για τους πολλούς θα είναι πόρκα μιζέρια. 
 
 Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.gr,  Παραμονή Χριστουγέννων 2013 
 
 
AGRIA ZWA

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...