Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Ο βλάκας των μνημονίων !!!


Είμαι ο ηλίθιος –τι ηλίθιος, πανηλίθιος!- των υπουργείων, των ΔΟΥ, των ΔΕΚΟ, των ΟΤΑ, με λίγα λόγια είμαι ο ηλίθιος του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα που με διορίσατε ως ΑΜΕΑ και που τώρα η Τρόικα με θεωρεί «βάρος του δημοσίου» και βγάζει την αυτού ηλιθιότητά μου σε διαθεσιμότητα. Ίσως, αργότερα, την βγάλει και σε πλειστηριασμό.Είμαι ο βλάκας – τι βλάκας δηλαδή, πανίβλακας, βλάκας με περικεφαλαία- που σύρθηκα στα κομματικά σας γραφεία με το χαρτί της ηλιθιότητας στο χέρι. Που φίλησα ο βλάκας κατουρημένες ποδιές για μια θεσούλα βλάκα, για έναν μισθό του βλάκα, για μια σύνταξη του βλάκα, εάν και εφόσον φυσικά αξιωθώ να την πάρω ο βλάκας.

Είμαι η ανίατη περίπτωση –πιο ανίατη και πιο βαριά δε γίνεται- της δημόσιας διοίκησης, του κρατικού μηχανισμού, του πελατειακού συστήματος. Είμαι...

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ




 Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Έτσι γουστάρω

Του Γιώργου Αγαλιώτη

Γιατί έτσι γουστάρω βρε παιδί μου.

Γουστάρω να λέω φωναχτά ότι θέλω και να έχω άποψη ακόμη και για θέματα που ούτε κατά διάνοια κατέχω .


Γουστάρω να κατεβαίνω στο δρόμο και να επαναστατώ για πράγματα που δε κατανοώ.
Φτιάχνομαι μόνο και μόνο που τους τα ρίχνω μαζί με τους υπόλοιπους της παρέας.


Γουστάρω τον όχλο και το πολιτικό χαβαλέ.

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Ω, Έλληνα



Επιτέλους ήρθε το τέλος. Το μισοπνιγμένο μας κορμί βούλιαξε μια και καλή. Νιώσαμε την άμμο στις πατούσες μας και το φως μπαίνει πλέον στα μάτια μας μέσα από κυβικά αλμυρού νερού. Πολλή η αλμύρα των δακρύων μας που γέμισαν τις θάλασσες μας. Κολυμπάμε πλέον στα δάκρυα μας.

 Γιατί, ω Έλληνα, δάκρυσες πολύ.

Ήρθε λοιπόν η ώρα τώρα που πατάς τον πάτο της θάλασσας (το μοναδικό στέρεο έδαφος εδώ και δεκαετίες) και να μην ψάξεις καμία σανίδα σωτηρίας να σε περιμένει στην επιφάνεια.

Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΛΟΓΙΚΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΜΠΟΤΕΣ



Ένας λαός που έχει μάθει να ζει ζεστά ηλιόλουστα καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες εκπαιδεύεται να φοβάται το καιρό. Ένας λαός που έχει μάθει να απολαμβάνει το φαγητό του με παρέα, κρασί , ερωτοτροπώντας και αμπελοφιλοσοφώντας εκπαιδεύεται στο πλαστικό φαστφουντάδικο και το
αγχωμένο μ@μήσι.Ένας λαός που έχει μάθει να βγάζει τα παπούτσια του κάτω από το τραπέζι και να ξεκουράζει τα πόδια του στο ζεστό χώμα, εκπαιδεύεται να στριμώχνει τους κάλους του μέσα σε γερμανικές μπότες.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή κοβόμαστε στα δύο, παλεύοντας από τη μια να μετατραπούμε σ΄ενα μόρφωμα που είναι ασύμβατο με τη γη μας, μια ευρωλιγούρα για να αποδείξουμε πως μπορούμε να γίνουμε πειθήνια ρομπότ, (αλήθεια σε ποιους πρέπει να το αποδείξουμε και γιατί?) και σε αντίδραση σ΄αυτό το αίσχος ένα οργισμένο και πλανεμένο συγχρόνως κομμάτι του πληθυσμού προσπαθεί να αποδείξει πως είναι ελληνάρας κι έτσι θα μείνει κλείνοντας τα μάτια σε όλες τις πληγές που δεν νοιάστηκε ποτέ να κλείσει κι έτσι αφόρμισαν και σαπίζουν τη ζωή του.

Πρόοδος όμως ταιριασμένη σ΄αυτή τη γη, θα ήταν εκείνη η χρυσή τομή που θα μπορούσε να βγάλει από μέσα μας τον Έλληνα κι όχι τον ελληναρά , αναπτύσσοντας όλα όσα ευλογηθήκαμε να έχουμε, εκτιμώντας τα επί τέλους και σχεδιάζοντας πως να τα εκμεταλλευτούμε καλύτερα, και συγχρόνως αρνούμενοι (γιατί είναι δικαίωμά μας) να δεχτούμε παπούτσια που δεν είναι στο νούμερο μας γιατί κάποιοι ψυχοπαθείς έτσι έχουν αποφασίσει ερήμην μας.

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Δεν αγαπήσαμε (το Κράτος), γιατί δεν μας αγάπησε


Του Θανάση Νικολαΐδη. 

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ κι όλοι έκλεβαν. Εκείνοι που μπορούσαν. Σαΐνια της βάσης και μεροκαματιάρηδες, μέχρι μεγαλοκλέφτες του κεφαλαίου. Πώς θα ρετουσάρεις, τέτοιες μέρες κάθε χρόνο και με τον φοροτεχνικό συνεργό αποκρύβοντας έσοδα και διογκώνοντας έξοδα, κι ήταν «καθήκον», μαγκιά και χόμπι.

Ο ίδιος που χτυπιόσουν για το ανύπαρκτο(!;) Κράτος, που δεν έσπευσε να σβήσει έγκαιρα τη φωτιά, να χρηματοδοτήσει το ΕΣΥ, να φτυαρίσει χιόνι απ’ την πόρτα σου. Αφού, λοιπόν, του βγάλαμε τα μάτια ως φορολογούμενοι-φοροκλέφτες κάθε βαθμίδας και επαγγέλματος, αφού το κατέκλεψαν εκπρόσωποί του μακρυχέρηδες κολυμπώντας στα βαθιά, ήρθε η ώρα να πληρώσουμε και να την…πληρώσουμε.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...